That's all folks...

Μετά από 1 χρόνο αδράνειας σ' αυτό το blog, ήρθε η ώρα να πέσει η αυλαία οριστικά...

Εδώ και πολύ καιρό (μπορεί και 2-3 χρόνια) μου 'ρχόταν συχνά στο μυαλό τ' ότι δε θέλω να συνεχίσω μ' αυτό το Google λογαριασμό. Απ' τη μια το mail που είναι "παιδικό" (heavymetalwiseone looool), απ' την άλλη που κλείνει ο Google Reader μεθαύριο, δεν είμαι κι ευχαριστημένος γενικότερα από κάποια πράγματα στο blog, δε θέλω να 'χω δυο λογαριασμούς στο κινητό (android ftw) αποφάσισα να κλείσω (σταματήσω να χρησιμοποιώ καλύτερα) το συγκεκριμένο λογαριασμό και να ξεκινήσω στο νέο (που έχω ανοίξει εδώ και 1 χρόνο νομίζω).

Όλα θα είναι τακτοποιημένα επιτέλους σ' ένα προφίλ, δε θα έχω login/logout από τον ένα λογαριασμό στον άλλο, θα 'χω "επίσημο" mail και γενικά "όλα σ' ένα νοικοκυρεμένα".

Βοηθάνε μερικές φορές τέτοιες αλλαγές, αλλάζεις λίγο σκηνικό, αλλάζεις κάποια πράγματα και ξεκινάς πάλι. Το blog για παράδειγμα, ένα χρόνο δεν έγραψα τίποτα γιατί δεν είχα τίποτα να γράψω ή δεν είχα όρεξη να γράψω, ή απλούστατα μερικές φορές άλλοι είπαν καλύτερα από μένα αυτά που ήθελα να πω. Γιατί λοιπόν να το πιέσω;

Επομένως τέρμα μ' αυτό το ιστολόγιο, θα παραμείνει φυσικά ανοιχτό αλλά δε θα γράφω εδώ, όλη η μελλοντική κίνηση θα γίνεται στο vasouv.blogspot.com (πρωτότυπο ε;)

Metal Education

από εδώ

Comparison

από εδώ

Dark City

Σαν όνομα ταινίας την είχα ακούσει, δεν την είχα δει. Μετά το ομώνυμο τραγούδι στο Dystopia των Iced Earth, είπα να τη δω. Σήμερα η τυχερή μέρα.

MIND-FUCKING-BLOWING!!!

Απ' τις λίγες ταινίες που στη φάση που αποκαλύπτεται το μυστήριο, είμαι με ανοιχτό το στόμα και κάθομαι τουλάχιστον μισό λεπτό μαλάκας σκεφτόμενος τι είδα μόλις τώρα!!!

Εδώ που τα λέμε δε μας χρειαζόταν το Matrix, αυτή η ταινία φτάνει και περισσεύει.

Είναι και μια ταινία με τον Κρίστιαν Μπέηλ, δε θυμάμαι πως λέγεται. Όχι ίδια πλοκή, απλά παρόμοια γενική ιδέα.

Τέτοιες ταινίες είναι μόνο για βράδυ και μάλιστα βοηθάει κι ένα γεμάτο ποτήρι ουίσκι.

Α, και προτιμώ τη Τζένιφερ Κόνελι όπως είναι τώρα, όχι όπως τότε που ήταν πιτσιρίκα.

Wise_One M.D.

Για σήμερα ένα "ιατρικού" περιεχομένου post που νομίζω ότι έχω ξανακάνει αλλά δε με νοιάζει, δε θυμάμαι και βαριέμαι να ψάξω. Το θέλω και για μένα την επόμενη φορά που θα ξανασυμβεί κι ανάθεμα αν θυμάμαι που είναι για να το βρω.

Λόξυγγας γαμώ την καταδίκη μου. Από χθες το απόγευμα μου 'ρχεται και φεύγει (μάλλον έρχεται και τον διώχνω). Κι έχει πολλούς μήνες (αν όχι κανα 2 χρόνια) να με πιάσει τέτοια φάση. Βρήκα στο Ιντερνετ λοιπόν:

Ουσιαστικά λέει χρειάζεσαι περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα στον οργανισμό σου. Οπότε αναπνέεις για κανα λεπτό σε μικρή χάρτινη σακούλα (όχι πλαστική). Επίσης, μπορείς να πάρεις βαθιά ανάσα και να την κρατήσεις όσο περισσότερο μπορείς.

Μερικά άλλα που βρήκα είναι να μασήσεις γρήγορα μια κουταλιά ζάχαρη (αυτό έκανα πριν και έπιασε, δεν έβρισκα σακούλα), να πιεις γρήγορα μερικές γουλιές νερό και να φας μια μπουκιά ψίχα ψωμιού.

Αυτό με το νερό παλιότερα έπιανε σε μένα αλλά αυτή τη φορά τίποτα. Ζάχαρη ftw!

Btw, οι κοπελιές στη φωτογραφία είναι προσωπικές βοηθοί μου.

Test

Android test

Mr Radikal says...

ότι το καινούργιο του κομμάτι θα ξεκινάει μ' ένα από τα παρακάτω:

 Guitar Riffs by watcherinthesky

Και είπε ότι αν ξεκινήσει με το Eastern, θα φτιάξει και βίντεο με χανούμισσες να χορεύουν. Ψηφίζω το δεύτερο.

I.T. Irony

Ήρθε εκείνη η στιγμή...

που αποφάσισες να βάλεις λίγη ακόμα μνήμη στο αξιόμαχο desktop σου, ίσα ίσα για να πάρει λίγο τα πάνω του... 2Χ1GB στα 3X1GB...

Ήρθε εκείνη η στιγμή...

που κατάλαβες ότι δε θα τη γλιτώσεις φθηνά, οι DDR μνήμες δε βρίσκονται εύκολα κι είναι ακριβές...

Ήρθε εκείνη η στιγμή...

που σαν επιφοίτηση από τους θεούς των υπολογιστών, θυμήθηκες ότι έχεις ένα παλιότερο desktop που τώρα τρέχει linux και μπορεί να τα σηκώσει και με 512ΜΒ...

Ήρθε εκείνη η στιγμή...

που σχεδόν τρέχοντας στα σύννεφα, σαν μέσα σ' ένα όνειρο, κατέβηκες στο υπόγειο κι αντίκρυσες το σωτήρα σου...

Ήρθε εκείνη η στιγμή...

που με γρήγορες αλλά αποφασιστικές κινήσεις έβγαλες το μεγάλο dimm μνήμης και το κράτησες στα χέρια σου σαν να ήταν η πολυτιμότερη πέτρα...

Ήρθε εκείνη η στιγμή...

που η χαρά ήταν ανείπωτη κι όλα τα δεινά του κόσμου φάνταζαν μακρινά, ανεβαίνοντας τη σκάλα για το σπίτι πλέκοντας το εγκώμιο των θεών των υπολογιστών...

"Ω εσύ Επεξεργαστή... που με το πυρίτιο σου δίνεις πνοή στα υποσυστήματα του Μεγάλου...
Σκληρέ δίσκε... εσύ που είσαι κλειδοκράτορας της Πληροφορίας...
Μνήμη... που όσο και να σε περιφρονούν, κανείς δεν ξεχνάει την αξία σου...
I/O... μας δίνεις τη δυνατότητα να επικοινωνήσουμε με το Ανώτερο Ον..."

Ήρθε εκείνη η στιγμή...

που σχεδόν με δάκρυα χαράς στα μάτια, βάζεις το Μεγάλο desktop να κοιμηθεί προσωρινά... και του υπόσχεσαι πως όταν ξυπνήσει θα είναι άλλο μηχάνημα... καλύτερο μηχάνημα...

Ήρθε εκείνη η στιγμή...

που συνειδητοποιείς ότι έχεις μόνο δύο slots μνήμης κι είναι και τα δύο πιασμένα!

The Original Transformers

:DDDDDD

source

Bastards of a Lying Breed

Στα πλαίσια αυτού του post κι επειδή θυμήθηκα κι άλλο κομμάτι που ταιριάζει στην περίσταση... Λίγο διαφορετική θεματολογία αλλά άνετα συνδιάζεται στο όλο μας concept...

Bastards of a lying breed
You've ruled us for too long
Truth to you are lies to me
And your right is so wrong

Moral preached by immoral fucks
All I feel is despise
Lie no more you fucking cunts
You tare me up inside

Your sons die from your abuse
But you're giving us the blame
The easy path's the one you choose
That road will lead to pain
You're trying to control their mind
And strip them of free will
They way you force them to go blind
Will surely get them killed

My mind is free and so is my soul
You can't put me in chains
I won't play the well-adjusted role
Or bow my head in shame

So throw your stones of guilt at me
Point your finger, Curse my name!
Your scapegoat I will never be
I won't take the blame!

Now we're on trial to serve your crime
And pay for your mistakes
There is no way we'll do the time
The chains of lies will break
Censorship can't stop our truth
We speak straight from the heart
There is nothing you can do
We'll tare your souls apart

So see us rise we're few but strong
We'll crack your fucking teeth
And feed you with your twisted tongue
Until you cannot breathe

The fury makes our eyes see red
It burns within our hearts
Soon you'll all be stone cold dead
We'll tare your souls apart!

Sniper: Ghost Warrior

Αυτές τις μέρες παίζω αυτό το παιχνίδι. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς περί τίνος πρόκειται... Ελεύθερος σκοπευτής του Αμερικανικού (λογικά) στρατού, χωμένος σε ζούγκλες, στρ. βάσεις κλπ πρέπει να φέρει εις πέρας αποστολές σκοτώνοντας από μακριά τους εχθρούς. Big deal.

Είναι αρκετά ενδιαφέρον παιχνίδι, ειδικά για μένα που έχω συνηθίσει σε πιο "Ράμπο-βγαίνω-τα-γαμάω-όλα" παιχνίδια γιατί πρέπει να μένεις όσο το δυνατόν αόρατος στους άλλους.

Μ' άρεσε που έχει κάποια χαρακτηριστικά που κάνουν το παιχνίδι πιο αληθοφανές. Όταν τρέχεις και μετά σταματάς και βάζεις το σκόπευτρο, η κίνηση του όπλου είναι μεγάλη καθώς έχουν ανέβει οι παλμοί του χαρακτήρα! Πρέπει να λαμβάνεις υπόψη σου την απόσταση, τη διεύθυνση και δύναμη του αέρα, το υψόμετρο που βρίσκεται ο εχθρός πριν πυροβολήσεις, αλλιώς η σφαίρα πηγαίνει βόλτα. Ευτυχώς στα easy & medium σε βοηθάει στη σκόπευση αλλιώς σιγά μην το 'παιζα... Οι αντίπαλοι έχουν καλή Α.Ι., θα κρυφτούν αν δέχονται πυρά, θα έρθουν προς το μέρος σου αν σε δουν, θα σε κυκλώσουν αν έχουν την ευκαιρία... Αν πετύχεις δύσκολο headshot, θα σου δείξει σε cutscene τη διαδρομή του βλήματος από την κάνη του όπλου μέχρι το κεφάλι του εχθρού, ο οποίος πιθανότατα θα κάνει κωλοτούμπα από το χτύπημα...

Λόγω της φύσης του παιχνιδιού, είναι αργό κι ίσως κουραστικό, πρέπει να προχωράς, να σταματάς και να σκανάρεις την περιοχή για εχθρούς... Εγώ τουλάχιστον το παίζω έτσι γιατί δεν έχω συνηθίσει σε τέτοια παιχνίδια. Το κύριο μέχρι στιγμής "πρόβλημα" που έχω συναντήσει, είναι το awareness των εχθρών... Να 'μαι σε έρπην ανάμεσα στα χόρτα και φυτά, ψάχνοντας να βρω οπτικό πεδίο να τους ανοίξω τρίτο αυτί, οι μάγκες για κάποιο λόγο να με βλέπουν και να με γαζώνουν. Δεν είναι πολύ ακριβείς στις βολές τους (ειδικά από απόσταση), το να βλέπεις σφαίρες να σε θερίζουν γύρω-γύρω δεν είναι κι ό,τι χαλαρωτικό!

Για λίγη ποικιλία σου δίνει και μερικές αποστολές με πολυβόλο, δε τις ευχαριστιέμαι όμως τόσο όσο αυτές με το τουφέκι.

2011

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλους! Το 2011 να μας φέρει ό,τι επιθυμούμε, υγεία, ευτυχία κι υπομονή.

Να μας φέρει δύναμη να υπομείνουμε οποιαδήποτε απώλεια και να μη ξεχάσουμε όσους έφυγαν...

Και να με χαίρεστε!

Ψυχρούλα

Έβγαλε ψύχρα ε; Τι ψύχρα ρε, το κρύο της αρκούδας έβγαλε. Μέχρι προχθές ήμουν με κοντομάνικο και σχετικά ελαφρύ μπουφάν, από χθες με χοντρό φούτερ κι ακόμα πιο χοντρό μπουφάν. Δε μας χάλασε όμως.

We are descenants of the Norns... ή κάτι τέτοιο...

Bike riiiide

Τώρα το απόγευμα που ήμασταν για καφέ στη Ναυρίνου, σε μια φάση σκάνε μύτη ένα σωρό ποδήλατα. Bike ride λέμε! Καλή φάση, τους έβλεπες όλους μαζί (καμιά 30αριά να ήταν) έκοβαν βόλτες Θεσσαλονίκη. Πέρασαν και μια δεύτερη φορά και μετά δεν ξαναφάνηκαν.

Διαβάζεις γι' αυτές τις βόλτες, βλέπεις και βιντεάκια αλλά είναι διαφορετικά να τους βλέπεις να κυκλοφορούν όλοι μαζί. Όλα τα λεφτά, που να 'χα κι εγώ ποδήλατο για κάτι τέτοια...

Sacred 2: Fallen Angel - Game Over

via

Μετά από αρκετό καιρό, τερμάτισα επιτέλους το Sacred 2. Σύνολο καθαρού χρόνου, κάτι λιγότερο από 96 ώρες. Θα μπορούσα να το τερματίσω και σχετικά πιο σύντομα αλλά εντάξει, δε μπορείς να παίζεις 6ωρα σερί για να βγάλεις κάποιο χάρτη...

Το παιχνίδι αξίζει το χρόνο που θα του αφιερώσεις, ο συνδυασμός των χαρακτήρων, θεοτήτων, "εξειδικεύσεων" και επιλογή Καλού-Κακού το κάνουν αρκετά πολυδιάστατο. Κάθε χαρακτήρας, ανάλογα αν θα διαλέξει το μονοπάτι του Καλού ή του Κακού έχει και μοναδικά quests οπότε δεν είναι εντελώς γραμμική ροή απλά με μια αλλαγή χαρακτήρα. Τα 3 Aspects κάθε χαρακτήρα (οι εξειδικεύσεις που έλεγα) θέλουν και διαφορετική προσέγγιση στο παιχνίδι, πέρα από την ειδίκευση του κάθε χαρακτήρα. Είναι αρκετά ενδιαφέρον να δεις πώς θα μπορέσεις να χειριστείς την κάθε περίπτωση.

Επειδή όμως έχει πάαααρα πολλά side quests, ειλικρινά δε ξέρω αν αντέχω να τα ξανακάνω με κάποιο άλλο χαρακτήρα. Με τον χαρακτήρα που τερμάτισα, έκανα κοντά 700 side quests. Άντε να κάνω άλλα τόσα μ' άλλο χαρακτήρα. Πόσο μάλλον όταν κάποια ήταν τόσο εκνευριστικά, που δε θέλω να τα θυμάμαι.

Σου δίνεται όμως μια - μάλλον - καλή ευκαιρία όταν τερματίσεις το παιχνίδι. Μπορείς ν' ανεβάσεις το επίπεδο δυσκολίας και να ξαναπαίξεις το παιχνίδι απ' την αρχή με τον ήρωα που τερμάτισες. Δηλαδή ξεκινάω με τον Shadow Warrior απ' το level 41 και μ' όλα τα αντικείμενα που είχα. Άρα απ' τη μια μπορείς να δεις μέχρι πόσο μπορείς ν' ανέβεις, αλλά απ' την άλλη έχεις να ξαναπαίξεις το παιχνίδι απ' την αρχή! Τουλάχιστον, λογικότερο είναι να πηγαίνεις μόνο για τα quests και να μη κυνηγάς ΚΑΘΕΤΙ-ΠΟΥ-ΚΙΝΕΙΤΑΙ.

Πάντως έχω να πω ότι με τον Shadow Warrior, ακολουθώντας συγκεκριμένη τακτική είναι πρακτικά απέθαντος. Μόνο στο τελευταίο-τελευταίο boss του παιχνιδιού είχα σχετικό πρόβλημα κι εκείνο από δική μου βλακεία.

Τελειώνοντας, έχω να πώ ότι το παιχνίδι αξίζει το χρόνο που θα δώσει κάποιος. Ναι μεν είναι μεγάλο και λεπτομερές, έχει όμως κάποιες διαφορές που δε το κάνουν βαρετό. Βέβαια αν δεν είσαι εντελώς κολλημένος, δε νομίζω να ξεκινήσεις πάλι αμέσως μόλις το τελειώσεις. Εγώ πάντως θα το πάω σιγά σιγά απ' την αρχή γιατί θέλω να δώ πώς θα συμπεριφέρονται τα skills όσο ανεβαίνουν, και τί θα γίνει όταν τερματίσω ένα.

Life On Mars

via

Το πέτυχα πριν καιρό στον ΣΚΑΪ, το παρακολούθησα τώρα τελευταία που το ξανάβαλε, ήρθε κι η ώρα να το νοικιάσω. Ο λόγος για τη βρετανική σειρά Life On Mars.

Πρόκειται για έναν επιθεωρητή αστυνομικό ο οποίος μετά από τροχαίο, ξυπνάει στο 1973...

Δύο σεζόν γυρίστηκαν, τα επεισόδια είναι 8 σε κάθε σεζόν και διαρκούν 1 ώρα το καθένα. Κάθε επεισόδιο είναι τρομερά κολλητικό και σε κρατάει σε αγωνία για να δεις τι διάολο θα γίνει στο τέλος... Φυσικά το τελευταίο επεισόδιο είναι απ' τα πιο γαμηστερότερα ever... 

Και χιούμορ, και αγωνία... και ηθικά διδάγματα εδώ που τα λέμε... Anyway, αξίζει πολύ να τη δει κάποιος... Αλλά μην τυχόν και προσπαθήσεις να την παρακολουθήσεις χωρίς υπότιτλους... Δε θα καταλάβεις λέξη με την προφορά τους...

Thumbs up!

Rising Sun

Μετά τους Ισπανούς, τώρα μισώ και τους Ιάπωνες. Να γιατί:

via

And so it ends...

Προβληματίζομαι με το πώς να ξεκινήσω αυτό το post... Αρκετά έγιναν αυτές τις μέρες και δε ξέρω πώς ν' αρχίσω... Λοιπόν πάμε κι όπως μου έρθουν...

Την προηγούμενη Τρίτη, ο αγαπητός ΟΑΣΘ είπε να κάνει απεργία. Φυσικά αυτό συνεπάγεται με την καθυστέρηση εκείνης της εξεταστικής με αποτέλεσμα ν' αναβληθεί για τη Δευτέρα (χθες). Με ψιλογάμησε, κυρίως επειδή είχα να κάνω και τη μετακόμιση το σ/κ (αυτό που μας πέρασε).

Anyway, η μετακόμιση έγινε, πεθάναμε στην κούραση, το σπίτι είναι ένα μπουρδέλο αλλά το τελικό συμμάζεμα μένει για μετά το 15αύγουστο που θα γυρίσω Θεσ/νίκη. Ευτυχώς η μετακόμιση έγινε Κυριακή οπότε κι οι δρόμοι ήταν άδειοι (πήγε πολύς κόσμος θάλασσα) κι έβρισκα συνέχεια να παρκάρω μπροστά και στα 2 σπίτια. Χρειάστηκαν συνολικά 8 διαδρομές (4 πήγαινε - 4 έλα) αλλά τουλάχιστον τελειώσαμε σε μία μέρα.

Το καλό με το νέο σπίτι, είναι ότι έχει και πλυντήριο. Χεχε, φτάνει άλλο σάκος στο πατρικό με το ΚΤΕΛ για πλύσιμο. Όμως, πρέπει να μάθω να βάζω πλυντήριο και να σιδερώνω. Στο προηγούμενο σπίτι τόσα χρόνια δεν πήραμε πλυντήριο. Βόλευε το ΚΤΕΛ. Τώρα όμως θα είναι μαλακία να μη το εκμεταλλευτώ. Το καλό είναι ότι τα περισσότερα ρούχα μου είναι σκούρα (μαύρα κυρίως) κι άρα δε χρειάζεται πολλή σκέψη για το πώς θα μπούν! Αλλά στάνταρ θα κάνω καμιά παπαριά και θα τρέχω...

Φάση όμως. Το πλυντήριο είναι από αυτά τα μικρά που ανοίγει ο κάδος από πάνω. Πάω λοιπόν πρώτη φορά ν' ανοίξω τον κάδο (που κλείνει με 2 αλουμινένια φύλλα που πιάνουν σε πλαστικό κλιπ), χαρακώνομαι σε κάτι άκρες που είχε το αλουμίνιο. Δηλαδή έλεος!!! Τρεις χαρακιές στο αριστερό (γαμώ!) χέρι. 

Αυτό το καλοκαίρι έχει τώρα εντατικά μαθήματα με τη μάνα μπας και μάθω να σιδερώνω. Πολύ νοικοκυρά θα γίνω να πούμε. Η μαντίλα στο κεφάλι θα μου λείπει. Και πάλι με σώζουν τα ρούχα μου γιατί δε φοράω συχνά πουκάμισα και τέτοια περίεργα.

Έρχεται μετά Δευτέρα απόγευμα (χθες) μετά το μάθημα και πρέπει να φύγουμε Ξάνθη. Το αυτοκίνητο τίγκα! Πάλι καλά που ήταν κι η μάνα μου και τα έσιαξε καλύτερα μες στο αυτοκίνητο, έτσι κι ήμουν μόνος μου, με τα μισά θα ερχόμουν. Και πάλι όμως δεν ήρθαν όλα τα πράγματα που είναι να γυρίσουν Ξάνθη (Χρήστο πες αλεύρι) αλλά αυτό κανονίζεται. Το αυτοκίνητο όσο δε το μετακινώ μες στη Θεσ/νίκη, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις δείχνει την αξία του...

Τέρμα με τη μετακόμιση, έγινε, ψοφήσαμε, τελείωσε. Πάμε στα περί μουσικής.

Σα γνήσιος ζηλιάρης, μ' άρεσαν τα προφίλ που έφτιαξε ο Mr Radikal κι είπα να κάνω κι εγώ! Ω ναι μπέημπι! Αλλά για να κάνεις μουσικό προφίλ, πρέπει να έχεις φτιάξει και project band έτσι δεν είναι; Έτσι είναι. Έγινε κι αυτό μέσα σε μία μέρα. Αποφασίστηκε το όνομα Watcher In the Sky, τίτλος από υπερ-γαμηστερό κομμάτι των Gamma Ray. Ναι αλλά αυτό δεν έφτανε! Ο κύριος Radikal λοιπόν, χωρίς να πώ τίποτα, μέσα σ' ελάχιστα λεπτά μου ετοίμασε logo και cover!

Τ' ανεβάζω εδώ για να τα δείτε σε full glory:

Έτσι; Αν ο τύπος είναι τεχνίτης... Thanks again ρε φίλε...

Και τα προφίλ είναι εδώ: ReverbNation, Bandcamp

Ακόμα τα "ψάχνω" βέβαια, ειδικά το ReverbNation είναι αρκετά πολύπλοκο αλλά βρίσκεις ωραία πράγματα. Θα μπει σε κάποια φάση κι ένας player στο blog (τί; μόνο ο Nick θα έχει;) και γενικά θα pimp-my-ride πολύ το θέμα... 

Επειδή ψιλοβαρέθηκα να γράφω και δε μπορώ να σκεφτώ τίποτ' άλλο, cheerio για την ώρα κι από αύριο βλέπουμε.

Μαγνητικές Περιφερειακές Αποθηκευτικές Διατάξεις...

...είναι ο τίτλος της εργασίας που έκανα σ' ένα εργαστήριο στο πρώτο εξάμηνο...

Βρήκα το δισκάκι σήμερα που ξεκαθάριζα τα πράγματα στο δωμάτιο, κι είπα να την ανεβάσω στο Ιντερνετ... Δε θυμάμαι καν αν εγώ είχα προτείνει την εργασία ή την επέλεξα αμέσως από φυλλάδιο που μας έδωσε ο καθηγητής... Παίζει να είναι το δεύτερο γιατί είχα πληροφορίες σε κάτι περιοδικά, αλλά δε θυμάμαι αν τα περιοδικά έτυχε να έχουν αυτά τα θέματα τότε και διάλεξα μετά την εργασία...

Anyway, το κείμενο βρίσκεται εδώ ενώ η παρουσίαση εδώ. Η εργασία και η παρουσίαση απέσπασαν από ένα 10άρι η κάθε μία. Ναι ΟΚ μετριοφροσύνη 0 από μέρους μου, αλλά ήξερα το θέμα μου άριστα, απάντησα στις ερωτήσεις που μου τέθηκαν χαλαρά κι έκανα μια γαμάτη παρουσίαση.

Υπάρχουν κάποιες μικροαλλαγές όσον αφορά το φορμά των αρχείων... Τις είχα γράψει σε Office 2003 ενώ είπα στο ανέβασμα να μετατραπεί σε φορμά Google Docs.

Percy Jackson and...

Συνήθως καραγουστάρω τις αμερικανιές... Ό,τι ηλίθια γνωστή ταινία και να βγει, το πιο πιθανό είναι ότι θα τη δώ.

Έτσι έλεγα και για το Percy Jackson κι ήθελα να πάω στον κινηματογράφο να το δώ. Ευτυχώς που δεν πήγα... Booooooriiiiing, Craaaaaaap, Shit-stoooooorm κι άλλα τέτοια ωραία είναι οι χαρακτηρισμοί μου για την ταινία. Και το λέω εγώ που συνήθως τη βρίσκω με τέτοιες ταινίες.

Τα δύο θετικά που είχε η ταινία, είναι ο Άδης (Steve Coogan) που είχε ντύσιμο μεταλλά κι ηλεκτρική κιθάρα (τελικά θα πάμε στην κόλαση ρε!), κι η Melina Kanakaredes που είναι και γαμώ όπως και να το δεις...