Alleged Messiahs

Δεκατέσσερις μήνες (αν δεν κάνω λάθος) πριν, έγινε η πρώτη (σοβαρή) απόπειρα δημιουργίας metal κομματιού με το Dean of Metal να είναι το αποτέλεσμα.

Κινούμενο σε πιο "classic metal" φόρμες, αντιπροσώπευε την ολοκληρωμένη έξοδό μου στο metal χώρο με τα τότε ακούσματά μου.

Μετά από τόσο καιρό παρ' ότι δεν εξελίχθηκα ιδιαίτερα σε επίπεδο τεχνικής (:ΡΡΡ), το Alleged Messiahs επηρεάστηκε πολύ από τα τωρινά ακούσματά μου (Iced Earth συνεχώς επί 4 μήνες), τη συναυλία των Iced Earth στη Θεσσαλονίκη (σίγουρα όνειρο ζωής για μένα) και από το Nick που μου θύμισε ένα τεράστιο ριφ το οποίο είχα παντελώς ξεχάσει χεχεχε... Έχουμε και guest lead κιθάρα στο κομμάτι από τον κιθαρίστα των Faded Line (μα ποιός είναι αυτός; ένα πέπλο μυστηρίου καλύπτει αυτό το συγκρότημα...)

Ο τίτλος του κομματιού έχει να κάνει με όλα αυτά (καταστάσεις, ανθρώπους κλπ) που έρχονται ως σωτήρες ή μοχλοί βοηθείας στις δύσκολες καταστάσεις, αλλά ουσιαστικά κρύβουν τους μοχθηρούς σκοπούς τους κάτω από την παραπλανητική μεταμφίεσή τους.

Without further ado, το ενημερωμένο προφίλ στο ReverbNation από δεξιά καθώς και το BandCamp για κατέβασμα σε FLAC.

Στις ευχαριστίες δεν έχω να πω πολλά πράγματα, χίλια ευχαριστώ στον metal brother για όλη τη βοήθεια/σχόλια/αντιρρήσεις κατά τη διάρκεια της μίξης του κομματιού αλλά κυρίως που μου θύμισε το ριφ που ανέφερα, αν δεν το έκανε το κομμάτι δε θα ήταν αυτό που είναι... \m/

Ready for take-off... Blocked!

Εδώ και πολύ καιρό, το ανεμιστηράκι στο case του υπολογιστή τα 'χε παίξει. Ουσιαστικά "έπαιζε" στον άξονά του (θεωρώ) κι έκανε ώρες ώρες διαολεμένο θόρυβο, σαν τουρμπίνα αεροπλάνου ένα πράγμα :Ρ

Συνέχεια έλεγα να το αλλάξω αλλά δε το έκανα, βαριόμουν τη διαδικασία ν' ανοίξω το κουτί για να το αλλάξω χεχε

Αλλά επειδή χθες ήμουν Θεσσαλονίκη κι είχα αρκετό χρόνο για σκότωμα, είπα επιτέλους να πάρω ένα. Διάλεξα το NB-BlackSilentFan XL1 της NoiseBlocker. Πραγματικά αθόρυβος ανεμιστήρας! Πρέπει να είμαι ΔΙΠΛΑ στον υπολογιστή για να καταλάβω ότι δουλεύει!

Έχει κι αυτά τα σιλικονάτα pins τα οποία απ' όσο κατάλαβα δεν αφήνουν το πλαστικό κουτί του ανεμιστήρα ν' ακουμπάει στο case του υπολογιστή αλλά δεν κατάφερα να τα βάλω, οι τρύπες στο case είναι μεγαλύτερες και το pin γλιστράει.

Η χαρά βέβαια δεν κράτησε πολύ, γιατί αποδείχθηκε ότι δεν έφταιγε αυτός ο ανεμιστήρας για το θόρυβο, τώρα μόνο μένει το μικρό ανεμιστηράκι μπροστά. Οπότε θα πρέπει να πάρω κι ένα μικρό.

Εν μέρει Epic Fail, λέω εν μέρει γιατί ο 120άρης ανεμιστήρας είναι απίστευτος, όταν δε διαολίζεται το μικρό το σύστημα με το ζόρι το καταλαβαίνεις, μ' ένα άτομο να μιλάει στο δωμάτιο δεν ξέρεις ότι ο υπολογιστής είναι ανοιχτός.

Epic Fail θα γίνει αν αλλάξω και το μπροστά ανεμιστηράκι και πάλι ακούγεται ο θόρυβος :ΡΡΡ

Κι επειδή αυτός ο ήχος είναι πολύ εκνευριστικός, να ένα κλιπάκι που ακούγεται όταν χτυπάει κόφτη...

Dark City

Σαν όνομα ταινίας την είχα ακούσει, δεν την είχα δει. Μετά το ομώνυμο τραγούδι στο Dystopia των Iced Earth, είπα να τη δω. Σήμερα η τυχερή μέρα.

MIND-FUCKING-BLOWING!!!

Απ' τις λίγες ταινίες που στη φάση που αποκαλύπτεται το μυστήριο, είμαι με ανοιχτό το στόμα και κάθομαι τουλάχιστον μισό λεπτό μαλάκας σκεφτόμενος τι είδα μόλις τώρα!!!

Εδώ που τα λέμε δε μας χρειαζόταν το Matrix, αυτή η ταινία φτάνει και περισσεύει.

Είναι και μια ταινία με τον Κρίστιαν Μπέηλ, δε θυμάμαι πως λέγεται. Όχι ίδια πλοκή, απλά παρόμοια γενική ιδέα.

Τέτοιες ταινίες είναι μόνο για βράδυ και μάλιστα βοηθάει κι ένα γεμάτο ποτήρι ουίσκι.

Α, και προτιμώ τη Τζένιφερ Κόνελι όπως είναι τώρα, όχι όπως τότε που ήταν πιτσιρίκα.

Wise_One M.D.

Για σήμερα ένα "ιατρικού" περιεχομένου post που νομίζω ότι έχω ξανακάνει αλλά δε με νοιάζει, δε θυμάμαι και βαριέμαι να ψάξω. Το θέλω και για μένα την επόμενη φορά που θα ξανασυμβεί κι ανάθεμα αν θυμάμαι που είναι για να το βρω.

Λόξυγγας γαμώ την καταδίκη μου. Από χθες το απόγευμα μου 'ρχεται και φεύγει (μάλλον έρχεται και τον διώχνω). Κι έχει πολλούς μήνες (αν όχι κανα 2 χρόνια) να με πιάσει τέτοια φάση. Βρήκα στο Ιντερνετ λοιπόν:

Ουσιαστικά λέει χρειάζεσαι περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα στον οργανισμό σου. Οπότε αναπνέεις για κανα λεπτό σε μικρή χάρτινη σακούλα (όχι πλαστική). Επίσης, μπορείς να πάρεις βαθιά ανάσα και να την κρατήσεις όσο περισσότερο μπορείς.

Μερικά άλλα που βρήκα είναι να μασήσεις γρήγορα μια κουταλιά ζάχαρη (αυτό έκανα πριν και έπιασε, δεν έβρισκα σακούλα), να πιεις γρήγορα μερικές γουλιές νερό και να φας μια μπουκιά ψίχα ψωμιού.

Αυτό με το νερό παλιότερα έπιανε σε μένα αλλά αυτή τη φορά τίποτα. Ζάχαρη ftw!

Btw, οι κοπελιές στη φωτογραφία είναι προσωπικές βοηθοί μου.

Iced Earth - Iced Earth

Jon Schaffer: Rhythm & Lead Guitars, Backing Vocals
Gene Adam: Lead Vocals
Dave Abell: Bass Guitar
Mike McGill: Drums
Randy Shawver: Lead Guitar

Tracklisting:
Iced Earth, Written On the Walls, Colors, Curse the Sky, Life and Death, Solitude, The Funeral, When the Night Falls
~45min

Ξεκινάω αυτή τη διαδρομή στη δισκογραφία των Iced Earth, με το ντεμπούτο άλμπουμ τους (προφανώς!). Ο δίσκος αρχικά εκδόθηκε το Νοέμβριο του 1990 αλλά έγινε remixed και remastered το 2001 με νέο εξώφυλλο. Αυτή την τελευταία έκδοση έχω κι εγώ (το εξώφυλλο φαίνεται στην αρχή), πράγμα που φυσικά σημαίνει ότι δεν ξέρω πώς ήταν η αρχική έκδοση του άλμπουμ. Το αρχικό εξώφυλλο φαίνεται εδώ. Βέβαια αν κρίνω κι από άλλες παραγωγές εκείνης της εποχής, δεν περιμένω τίποτα λιγότερο από καθαρό thrash ήχο.

Πρακτικά λοιπόν σ' αυτό το δίσκο παρουσιάζεται καθαρό thrash metal μπολιασμένο με κάποιες ιδέες οι οποίες παραμένουν στους Iced Earth ακόμα και μετά από τόσα χρόνια. Λογικό απ' τη στιγμή που ο κύριος συνθέτης του συγκροτήματος είναι ο Jon Schaffer. Αυτές οι ιδέες στις οποίες αναφέρομαι είναι το ανεπανάληπτο παίξιμο του Schaffer και οι κατα βάση ίδιες μελωδίες στην κιθάρα.

Η παραγωγή είναι πολύ σκοτεινή και σε κάποια σημεία κλειστοφοβική, περιμένεις κάτι να σου πεταχτεί απ' τη γωνία, είσαι συνέχεια στην τσίτα γιατί δεν ξέρεις πότε από ένα χαλαρό passage θα περάσεις στην ανείπωτη βία! Ο δίσκος ξεκινάει με το ομώνυμο τραγούδι Iced Earth και δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις για τί μιλάμε εδώ. Υπερ-higain ρυθμικές αλλά παράλληλα θεόσφιχτο παίξιμο από τον Schaffer. Ο Gene Adam δεν έχει και τα καλύτερα φωνητικά στον κόσμο, ταιριάζουν όμως στην περίσταση (αν και καλύτερα να άφηνε τις τσιρίδες). Συνεχίζουμε με το Written On the Walls με τις αλλεπάληλες επιθέσεις στ' αυτιά του ακροατή και τα θέματα που προϊδεάζουν τι θ' ακολουθήσει στα επόμενα άλμπουμ. Στο Colors έχουμε μια τυπική Iced Earth εισαγωγή με toms και κολλητικό riff και συνεχίζουμε στο Curse the Sky, το οποίο από ένα σημείο και μετά σε παίρνει απ' τ' αυτιά και δε σ' αφήνει. Το Life and Death είναι μια μικρή παγίδα, έχει μια απ' τις καλύτερες εισαγωγές που έχω ακούσει και φοβερό vibrato με τo tremolo bar. Ακολουθούν δύο instrumental κομμάτια, τα Solitude & The Funeral, με το πρώτο να κυριαρχείται από ακουστική κιθάρα ενώ το δεύτερο να ξεχειλίζει από θεοσκότεινα υπέρβαρα riffs. Το κομμάτι συνεχίζει να σε βάζει μέσα σ' ένα πίσσα-μαύρο σκοτάδι αν και στο τέλος χαλαρώνει. Μου θυμίζει σε σημεία το Damien από το Horror Show του 2001. Τέλος, έχουμε το - καλύτερο για μένα - κομμάτι When the Night Falls. Το συγκεκριμένο τραγούδι δε μπορώ να το περιγράψω, πρέπει να το ακούσει κάποιος για να βγάλει συμπέρασμα. Είναι απλά έπος, προπομπός των επόμενων 2-3 άλμπουμ και μου φέρνει στο μυαλό το Dante's Inferno από το Burnt Offerings.

Για ντεμπούτο άλμπουμ είναι πολύ καλό. Τα κομμάτια έχουν αρκετές εναλλαγές, εκεί που λες "ώπα βαρέθηκα" αλλάζει το riff και το drumming και σαν να είσαι σε καινούργιο κομμάτι. Δεν είναι από τα άλμπουμ των Iced Earth που ακούω συχνά, για την ακρίβεια το άκουσα μετά από πολλούς μήνες τώρα που είπα να κάνω το review. Επειδή είναι εντελώς thrash, μόνο όταν μπω σε thrash-mode μπορώ να το ακούσω άνετα. Είναι κι η παραγωγή λίγο περίεργη...

Τελειώνοντας, ανέβασα εδώ ένα φωτοάλμπουμ με το package και το booklet του δίσκου. Το booklet συγκεκριμένα, τίποτα ιδιαίτερο. Έχει και κάποιους ελλειπείς στίχους...

Test

Android test

Iced Earth: Full Metal Jacket

Με τη συναυλία των Θεών σε λίγο παραπάνω από ένα μήνα και σε μερικές μέρες το νέο άλμπουμ, αποφάσισα να κάνω ένα μεγάλο αφιέρωμα σ' αυτό το σπουδαίο συγκρότημα κι όλη τη δισκογραφία τους. 

Ο κινητήριος μοχλός πίσω από το συγκρότημα και τη μουσική δεν είναι άλλος από τον Jon Schaffer, o Θεός της ρυθμικής κιθάρας και του gallop, μεγάλη επιρροή για μένα και πολλούς άλλους.

Μεγάλες αλλαγές από άλμπουμ σε άλμπουμ, κάθε φορά και διαφορετικό lineup αλλά το ύφος παραμένει ίδιο!

Effective tomorrow, ξεκινάω με το πρώτο άλμπουμ και καλύπτω όλες τις δουλειές του Schaffer. Το μόνο που ξέρω για όσο διαρκέσει το project, είναι ότι θα καταστρέψω τη φωνή μου και θα σκοτωθώ να παίζω κιθάρα.

\m/