Η αρχή έγινε με το Alone in the Dark. Μπορεί να μη το έπαιξα το παιχνίδι, η ταινία όμως ήταν χάλια. Δε βλεπόταν μιλάμε. Μετά ο πανέξυπνος είπε να κάνει ταινία και το Bloodrayne. Είδα την ταινία αμέσως μετά που έπαιξα το παιχνίδι. Μπλιαχ κι αυτή. Η Kristanna Loken τουλάχιστον είναι και γαμώ.
Πάμε τώρα στο In the Name of King (A Dungeon Siege Tale). Προφανώς είναι το παιχνίδι Dungeon Siege. Ελάχιστα το έπαιξα να πώ την αλήθεια. Την ταινία την είχα σταμπάρει από τότε που έβγαιναν τα τρέιλερ. Εντάξει, καλά γραφικά αλλά γενικότερα gtp. Το μαύρο της το χάλι έχει κι αυτή. Κρατάει και 2 ώρες και στη μία ήδη βαριέσαι. Η πλοκή εκτυλίσεται πολύ αργά. Άντε λες στους τίτλους τέλους έχει 2 τραγούδια των Blind Guardian (Carry the Blessed Home & Skalds and Shadows) κι ένα των Hammerfall (The Fire Burns Forever).
Η βλακεία είναι ότι ο Uwe βάζει γαμάτους ηθοποιούς να παίζουν στις ταινίες του, αλλά αυτές καθαυτές είναι μαλακίες! Κι ο μάγκας δε σταματάει εδώ! Βγήκε Alone in the Dark II, Farcry κι ετοιμάζει τη δεύτερη συνέχεια του Bloodrayne κι άλλες δύο ταινίες που βασίζονται σε παιχνίδια. Δηλαδή έλεος. Κάποιος πρέπει να τον σταματήσει!
