Video games = ψυχαγωγία... Yeah, right!

Τη φράση "τα παιχνίδια είναι για να σε ψυχαγωγούν" τη θεωρώ τελείως λάθος. Και θα εξηγήσω το γιατί δίνοντας κάποια είδη παιχνιδιών κι ένα παράδειγμα...

Racing: Ξεκινάς ωραία και καλά τον αγώνα. Τη μια όμως καρφώνεσαι σε άλλο αυτοκίνητο, την άλλη στον τελευταίο γύρο (τελευταίο, το τονίζω) γίνεται κάτι και χάνεις, την άλλη κάνεις απλά βλακεία και χάνεις...

Strategy: Αρχίζεις να χτίζεις τη βάση σου και να μαζεύεις resources. Εκεί που ετοιμάζεσαι να φτιάξεις λίγο στρατό κι άμυνα για να κρατηθείς, σου κάνει ο αντίπαλος ντου! και μένεις στα κρύα του λουτρού. Αλλη περίπτωση, να προσπαθήσεις να επεκταθείς λίγο και τελικά να πέφτεις στο στόμα του λύκου.

FPS: Εχεις καθαρίσει όλη την περιοχή από αντιπάλους και μόλις πας να βγεις από την κρυψώνα σου τρως μια ωραία σφαίρα και μένεις επί τόπου. Η μπορεί να σου τελειώσουν οι σφαίρες. Η να μην έχεις πολλή υγεία (το πιθανότερο). Η όλα αυτά και να 'χεις να αντιμετωπίσεις εκατομμύρια αντιπάλους.

Αφήνω κάποια παιχνίδια απ' έξω (πχ RPG) γιατί δεν έχω πολλή πείρα σ' αυτά, αλλά είμαι σίγουρος ότι ισχύει κάτι παρόμοιο απ' τα πάνω.

Τί βλέπουμε δηλαδή; Οτι τα παιχνίδια δεν αποτελούν και πολύ ψυχαγωγία. Περισσότερο ενισχύουν τον εκνευρισμό παρά την ψυχαγωγία. Κι αυτό δε νομίζω ότι παρουσιάζεται τα τελευταία χρόνια.

Απ' τη δεκαετία του 80 και τα coin-ups ας δούμε. Ο κόσμος έτρωγε τα χρήματά του γιατί ήθελε να "περάσει κι αυτή την πίστα", να "φάει κι αυτόν τον κακό" και λοιπά.

Αυτό δε φαίνεται και πολύ ψυχαγωγικό.

Εντάξει, σίγουρα τα παραλέω. Αλλωστε τα γράφω αυτά μεταξύ σοβαρού κι αστείου (65%-35%), απλά τώρα τελευταία παίζω αρκετά Need for Speed: Hot Pursuit 2, κι έχω εκνευριστεί άπειρες φορές. Κατεβάζω καντήλια στους αντίπαλους, στο αυτοκίνητο (λες κι ευθύνεται αυτό για τη δική μου γκαβωμάρα), μου 'ρχεται να σπάσω την οθόνη...

Τώρα ή πρέπει ν' απομακρυνθούμε λίγο απ' τα παιχνίδια ή πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε λίγο διαφορετικά.